Wie zijn de Dertigers?
Activiteiten
Waarom een manifest?
Partijvernieuwing
Het CDA als brede volkspartij
Het CDA en de C
De Partij van de Samenleving
Overheidsbeleid / Nationaal
Overheidsbeleid / Internationaal
Centrale CDA-waarden

Wie zijn de Dertigers?

Sinds 1997 bestaat de Dertigersbeweging. Zij is ontstaan als reactie op het feit dat het CDA dreigde de aansluiting te verliezen op maatschappelijke veranderingen en modernisering. De Dertigers zijn een informeel netwerk binnen het Christendemocratisch denken. Het netwerk bestaat uit een aantal actieve groepen die maandelijks bijeenkomen. De beweging staat institutioneel los van de CDA-partijorganisatie. Het netwerk breidt zich uit met geïnteresseerden. De groepen ontstaan op initiatief van enkele netwerkleden of worden via-via geformeerd.

Dertigers zijn voor een groot deel “nieuwe” CDA’ers. De meeste leden zijn tussen de 25 en 39 jaar en zijn het best te betitelen als ‘zakelijk en betrokken’ of ‘jonge professionals met een hart’.

Activiteiten

De Dertigers ondernemen verschillende activiteiten.

Waarom een manifest?

Dit manifest is opgesteld om onze positie binnen de Christendemocratie en de maatschappij neer te zetten. Mensen buiten de beweging kunnen er enig inzicht door krijgen van wat de Dertigers zijn. Binnen de beweging kan het dienen als houvast. Ondanks de diversiteit die er is wanneer het gaat om concrete politieke plannen, is er een grote lijn te bespeuren in de algemene houding ten opzichte van het functioneren van de Nederlandse politiek, ten opzichte van het CDA, ten opzichte van partijvernieuwing en ten opzichte van inhoudelijke politieke vernieuwing. In dit manifest wordt dit uiteengezet.

Het manifest is bedoeld als houvast. Het is geenszins de bedoeling om een bindend document te  maken. Het is geen ‘program van uitgangspunten’ en zeker geen ‘verkiezingsprogramma’ zoals we dat kennen van politieke partijen. De Dertigersbeweging kent geen ‘partijdiscipline’. Het gaat om de grote lijn en de ontwikkeling van visie. Debat is hiervoor een uitgelezen middel.

Het manifest is tot stand gekomen door een concept-stuk rond te sturen naar alle Dertigersgroepen. Hierop kon men reageren als groep of als individueel groepslid. Met deze reacties is een redactiecomité bestaande uit vertegenwoordigers van 4 groepen aan de slag gegaan en heeft het eindresultaat vastgesteld.

Partijvernieuwing

Partijvernieuwing moet onverminderd worden voortgezet. De gekozen voorzitter is maar een eerste stap. Partijvernieuwing is een kwestie van cultuur en structuur. Het CDA moet worden doorontwikkeld tot een open en brede volks- en netwerkbeweging waarin permanent aan ideeënvorming, recrutering en campagne wordt gedaan. Een partij die echt het debat durft aan te gaan, ook over heilige huisjes en ook met mensen en organisaties van buiten de eigen kring. Een partij waarin mensen op integere wijze met elkaar omgaan, een partij waarin niet dan de ene vleugel het voor het zeggen heeft en de rest monddood wordt gemaakt en dan weer de andere vleugel, maar waarin een permanente competitie van ideeën plaatsvindt waarin het gaat om de kracht van de overtuiging. De Dertigers staan dus voor een meer open debatcultuur. Een partij waarin alle belangrijke beslissingen via het one-person- one-vote- principe moeten worden genomen en waarin de vertolkers van de ideeën rechtstreeks door de leden via meerdere voordrachten - ook voor het partijleiderschap en partijvoorzitterschap - dienen te worden gekozen. Een partij die zich niet alleen moet richten op de leden, maar vooral ook op zijn kiezers. Een partij die naast de bestaande structuren ook andere vormen van betrokkenheid mogelijk maakt, ondersteunt en waardeert.

Het is van groot belang dat elke regio en maatschappelijke groepering in Nederland in Den Haag gehoord wordt. Tegelijkertijd mag regionale vertegenwoordiging er nooit toe leiden dat een bevolkingsarme regio of afdeling disproportioneel vertegenwoordigd is in de samenstelling van organen of bij stemmingen op ledenvergaderingen.

Dit geldt ook voor de mogelijke oververtegenwoordiging van ‘special interest groups’. Dit mag zeker niet het geval zijn wanneer dat ten koste gaat van de kwaliteit. Bij het benoemen van personen horen persoonlijke vaardigheden en kennis voorop te blijven staan, niet hun herkomst.

Een partij als het CDA moet een combinatie zijn van vier zaken: Ten eerste is er de politieke tak in Den Haag en bij de lokale overheden, maar daarnaast moet het ook een denktank zijn door middel van de inspanningen van individuele leden en hetWetenschappelijk Instituut; ten derde is het een service-organisatie voor de leden; en tenslotte is een politieke partij een coalitiebouwer in het maatschappelijk middenveld.

Het CDA als brede volkspartij

In de optiek van de Dertigers heeft een politieke stroming alleen toekomst wanneer zij aansluiting blijft vinden bij de algemene tendensen die er zijn onder de bevolking. De politiek van een land gaat immers over het hele volk. Dit wil niet zeggen dat een politieke partij zich moet gedragen als een commerciële onderneming volgens de slogan “u vraagt, wij leveren”. Een politieke stroming is gebaseerd op een basisidee en enkele tijdsbestendige waarden. De relatie politieke partij - volk wordt dus bepaald door twee elementen: een volgend en een sturend element. Tussen deze twee bestaat een spanningsveld. Het is flexibiliteit van denken die dit een gezond spanningsveld kan maken.Wanneer de hakken in het zand gaan en men blijft hangen in oude uitgangspunten,dan is er geen sprake meer van een spanningsveld, maar van een kloof.

Wil je als politieke stroming relevantie hebben en je ideeën in de praktijk kunnen brengen, dan is brede steun onder het volk noodzakelijk. De status als ‘volkspartij’ is dus onontbeerlijk. Een te eenzijdige oriëntatie op bepaalde maatschappelijke groepen (agrariërs, ouderen, kerkelijken, gezinnen met kinderen) kan ervoor zorgen dat de aansluiting bij de maatschappij als geheel verloren gaat.

Het CDA als organisatie moet daarom oog blijven houden voor sociaal-demografische  veranderingen in Nederland. De Dertigers steunen daarom een ‘doorbraakbeleid’ binnen de partij. Het CDA moet zich bewust meer openstellen voor niet-gelovigen en anders-gelovigen. Het karakter van de partij zal hierdoor onherroepelijk veranderen.

Het CDA en de C

Het Christelijke aspect van het CDA heeft geen exclusief of uitsluitend karakter, het CDA is een open partij. Volgens het CDA-program van uitgangspunten is het CDA geen Christelijke partij, maar een Christendemocratische partij. Voor de Dertigers is dat van groot belang. Dit betekent dan het geen religieuze en geen kerkelijke partij is. De grondslagen van de partij zijn echter wel voor het grootse deel geïnspireerd op de Christelijke erfenis en het is van belang dat men dit onderschrijft in woord en daad. De Dertigers zijn boven alles waarde-georiënteerd. Een samenleving kan niet zonder gedeelde waarden. Het Christelijk gedachtegoed is diepgeworteld binnen onze cultuur en heeft het een groot deel van haar eigenheid meegegeven. Binnen dit algemeen christelijke kader spelen ook oude erfenissen (zoals de Joodse en de Grieks-Romeinse) en andere gedachten (Humanisme en Reformatie) een integrale rol. Velen binnen de partij praten daarom vaak over het Joods-Christelijk-Humanistisch erfgoed. Waarden als naastenliefde, mededogen, zelfdiscipline en vertrouwen zijn enkele elementen die een centrale rol spelen. Kortgezegd: Het gaat niet zozeer om de ‘C’ zelf, maar om de waarden die voortkomen uit, of aansluiten bij, de ‘C’.

De Partij van de Samenleving

Voor de Dertiger is het CDA de Partij van de Samenleving. Dit in tegenstelling tot de PvdA (de Partij van de Staat) en de VVD (de Partij van de Markt).Wij leven in de overtuiging dat de vrije mens met zichzelf en met elkaar een werkbare samenleving moet maken, dit alles binnen een set van gedeelde waarden. Zoals aangegeven zijn deze waarden voortvloeiend uit onder andere onze christelijke erfenis. Maar meer dan de herkomst van de waarden staat de gemeenschappelijkheid ervan voorop.

Wij leven in het besef dat de waarde van de individuele mens pas tot zijn recht komt in zijn relatie tot anderen. En deze relatie bepaal je niet alleen, daar liggen gemeenschappelijke waarden aan ten grondslag, een relatie impliceert immers meer dan één partij. Scholen, sportclubs, wijkcommissies, vakbonden, studentenverenigingen, belangenverenigingen en bovenal de familie vormen de ruggengraat van een geborgen samenleving.

Zonder deze verbanden zou er alleen sprake zijn van een burgerstaat of consument-markt-relatie. Dit zou leiden tot doorgeslagen individualisme.

Overheidsbeleid / Nationaal

Op basis van dit idee van ‘Partij van de Samenleving’ staan de Dertigers daarom een overheid voor die het initiatief van maatschappelijke ordening zoveel mogelijk bij groepen van mensen laat liggen. Pas wanneer de instrumenten die markt en middenveld ter beschikking staan ontoereikend zijn, dan is ingrijpen van staatswege een mogelijkheid. Op basis van de gedeelde waarden van de samenleving, tot uitdrukking komend via de volksvertegenwoordiging, stippelt de overheid in dat geval een beleid uit en neemt zij maatregelen. Omdat in een democratische rechtstaat deze maatregelen een uitdrukking zijn van de wil van het volk moeten deze maatregelen ook onverkort geëffectueerd en gehandhaafd worden. De overheid is dus aan de ene kant terughoudend, maar aan de andere kant krachtig. De overheid moet boven alles duidelijk zijn.Willen maatregelen draagvlak hebben, dan moeten ze eerst begrepen worden. Een ondoorzichtige bureaucratische overheid leidt onherroepelijk tot vervreemding van de burgers en werkt frustrerend voor het maatschappelijk middenveld.

Overheidsbeleid / Internationaal

Overheden moet zich meer dan nu bewust zijn van het feit dat veel regelgeving beïnvloed wordt vanuit internationale gremia, met de Europese Unie voorop. Dit vergt een andere cultuur binnen politieke en bestuurlijke organen en een duidelijkere vorm van communiceren met de burger. Deze internationale dimensie mag nooit leiden tot een anonieme overheid op afstand. De internationale oriëntatie is van groeiend belang, maar het subsidiariteitsbeginsel moet leidend blijven. Op basis hiervan dient bestuur zo dicht mogelijk bij de burger te blijven.

Centrale CDA-waarden

Gekoppeld aan deze terughoudende rol van de overheid zijn de Dertigers van mening dat binnen de 4 centrale Christendemocratische waarden: gerechtigheid, gespreide verantwoordelijkheid, solidariteit en rentmeesterschap meer aandacht moet zijn voor ‘eigen verantwoordelijkheid’ en ‘zelfstandigheid’. Zelfstandigheid komt voor een gedeelte terug in gedeelde verantwoordelijkheid, maar wij achten het van dermate belang dat het een plaats op zichzelf verdient. Het is de mens die met zijn kwaliteiten zijn weg moet vinden in het leven. Hij zal dit doen in groepsverband, niet als individu. En hij doet dat op basis van gedeelde waarden. Hij zal kunnen rekenen op steun van anderen (solidariteit), maar het uitgangspunt is dat hij die steun niet nodig heeft. Sterker nog, het uitgangspunt is dat hij zichzelf in een positie brengt waarin hij eventueel steun kan geven, in plaats van ontvangen. Hij houdt de belangen van anderen in de gaten en handelt daar ook naar (gerechtigheid). Hij beseft dat zijn bestaan tijdig is en dat die na hem komen ook recht hebben op de uitgangspositie in economie en milieu die hij had (rentmeesterschap). En hij doet dit alles samen met de mensen om zich heen.Waarbij een ieder zijn eigen rol te spelen heeft (gespreide verantwoordelijkheid).

De maakbaarheid van de samenleving komt dus niet van de staat, maar primair van wat de mens met zijn medemensen ervan maakt. Wij willen een mens die niet direct zijn hand ophoudt bij de overheid voor subsidie en inkomenssteun, maar wij willen een mens die initiatieven blijft ontplooien om de gehele maatschappij vooruit te helpen. Ondanks zelfstandigheid blijft het van groot belang dat solidariteit ten opzichte van zwakkeren in de samenleving altijd gehandhaafd blijft, ook in economisch mindere tijden. Het sociaal-christelijk denken schrijft een bescheiden, maar wel gegarandeerd, minimum voor voor elk medemens.We hebben het dan over een ‘solidariteitsondergrens’. Boven deze grens staat zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid voorop, maar daaronder is het aan de overheid om een vangnet te bieden. Dit geldt niet alleen voor het terrein van sociale voorzieningen, maar moet breder gezien worden. Subsidies van allerlei soort dienen alleen verstrekt te worden wanneer de maatschappij zelf echt niet in staat is om het nagestreefde doel te realiseren of wanneer het doel van dermate groot algemeen maatschappelijk belang is dat het overheidsinterventie rechtvaardigt. Op deze manier ontstaat er een goede balans tussen de zelfstandigheid van mensen en hun gemeenschappen en de ondersteunende rol van de overheid wanneer deze echt nodig is. Op al deze punten, van partijvernieuwing tot overheidsbeleid, hopen de Dertigers een bijdrage te kunnen leveren.

Wij willen dat doen op een constructieve manier door debat, publicaties en partijparticipatie.

Veranderingen zijn onvermijdelijk. Hoe de Christendemocratie daar mee omgaat, dat is de vraag die we moeten beantwoorden.

Pers en geïnteresseerden:

Voor meer informatie over De Dertigers of het Manifest en de totstandkoming daarvan: Zie: www.dedertigers.nl.

Vragen of deelnemen aan de Dertigers? Mail naar  Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken .